"...I just had to confess my feelings."

*****

      Tak, to zła ja, która nie dodawała rozdziału przez... Miesiąc. Na prawdę przepraszam. Mam nadzieje, że mi wybaczycie.

*****

       Mac stała zdezorientowana. Po dłuższej chwili wydukała:

       -K... Kochasz mnie?

       -Tak Mackenzie. Kocham. Kocham już od paru lat. - Powiedział smutno 

       -Jesteś dla mnie jak brat... - powiedziała cicho
      Matthew popatrzył się na nią przez ułamek sekundy, ale później znów odwrócił wzrok. Zalała ją fala smutku. Nie mógł na nią patrzeć, bo sprawiało mu to ból. Przygryzła wargę.

       -Tak, wiem. I nie oczekuje, że też mnie kochasz, ale musiałem to powiedzieć, po prostu musiałem wyznać moje uczucia. Nie potrafiłem dłużej ich tłumić. Zależy mi na tobie.

       -Ja też cię kocham. Tylko, że jak brata - uśmiechnęła się do niego delikatnie.

       -Tak, rozumiem - westchnął.

Mackenzie usiadła na parapecie obok Matt'a. Popatrzyła się na jego delikatną twarz; oczy miał zamknięte. Wlepiła wzrok w drewnianą podłogę.

       -I ty teraz znalazłaś sobie kogoś... Przynajmniej nie robisz mi głupiej nadziei... - powiedział prawie szeptem.

       -Znam go dopiero dwa dni.

        Matthew przełknął głośno ślinę, patrząc ślepo w ziemię. Wiedziała, że niezbyt go tym przekonała.

       -Przepraszam - powiedziała po chwili milczenia Mackie.

       -Nie przepraszaj... Po prostu - westchnął. - Zapomnij o tej rozmowie.
       Popatrzyła się na niego

       -Nie wiem czy będę umiała. 
       Uśmiechnął się szczerze 
       -Z tym... Chłopakiem, na pewno dasz radę.

       -Nie rozumiem dlaczego od razu zakładasz, że ja i on będziemy parą.

       -Będziecie. Zaufaj mi...

       -Matthew Snow - przepowiadanie przyszłości. Infolinia otwarta 24h na dobę, 7 dni w tygodniu - zażartowała 

       Zaśmiał się. Był to cichy śmiech. Głuchy. Czuć w nim było lekkie rozbawienie, ale także ból. 

       -Czyli tak jak w żałosnych telenowelach. "Zostańmy przyjaciółmi"?

       -Rodzeństwem. - poprawiła go Mackie z uśmiechem. 

       Skinął głową 
       -Rodzeństwem.

       Pocałowała go w policzek i się uśmiechnęła. Zeskoczyła lekko z parapetu i poszła w stronę swojego pokoju przez ciemny korytarz.

***

       Effy siedziała na schodach, czekając aż Matt wrócił. Rozglądała się po korytarzu. Ściany były brązowe, drewniane. Tak samo jak podłoga. Jedynym dojściem światła były cztery duże okna i jeden wielki żyrandol. Jej uwagę przykuły obrazy wiszące na ścianie. Były ich dziesiątki. Jedne przedstawiały zastępy Aniołów, na innych ukrywały się pokonane demony. Największym obrazem, był "portret" Anioła Razjela. 

       Po chwili zza rogu wyłoniła się postać. To był Jace. 

       -Na co tak czekasz? - zapytał podchodząc do niej.

       -Na Matt'a. - odpowiedziała 

       -Na Matt'a… - powtórzył cicho, powoli siadając obok niej. - Po co? 

       -Chcę się dowiedzieć co powiedziała mu Mac - westchnęła.

       -Pewnie coś w stylu "Zostaw mnie w spokoju dupku! Zajmij się swoim tyłkiem!" - powiedział naśladując ją

       -W sumie... To bardzo w jej stylu - uśmiechnęła się nieśmiało do niego.

       -Mi już obiecała że nabiję mój tyłek na najwyżej położoną iglicę Instytutu. Ciekawe co dla niego wymyśli.

       -Na prawdę tak powiedziała? - zapytała prawie śmiechem.

       Pokiwał głową, tak że kosmyk jego włosów opadł na czoło. 

       -W takim razie twój tyłek bardzo ucierpi. - odpowiedziała

       -Ona nie ma tyle siły, żeby wnieść mnie na dach. Nie da rady. - stwierdził 

      -Żebyś się nie zdziwił. Mac jest o wiele silniejsza niż na jaką wygląda.

       -A ty? Jesteś silna? - zapytał przysuwając się do niej

       -Nie wiem. - wzruszyła ramionami.

       Jace odgarnąć kosmyk jej włosów za ucho. W tym momencie przed nimi pojawił się Matt. Jace jak oparzony odsunął się gwałtownie od Elisbeth.

       -Popatrz, twój braciszek wrócił! - krzyknął Jace 

       -Co wy tutaj robicie? Razem. - zapytał Matt z narastającym gniewem.

       -Hm... Effy jak myślisz, co robiliśmy? - zapytał arogancko

       -My... Chyba rozmawialiśmy... - odpowiedziała zdezoriętowana.

       -Tak. Tylko rozmawialiśmy. Na razie. - odpowiedział, patrząc się z rozbawieniem na Matthew'a.

       -Dlaczego się tak zachowujesz? - zapytała Effy szeptem 

        -Znów ci coś nie pasuje? - zapytał złośliwie

        -O czym rozmawialiście - zapytał ze wściekłością Matt

        -O tym jaki jestem seksowny. - powiedział 

        -Co?! - krzyknął 

        -Przestań Jace... - powiedziała Effy

        -Co mam niby przestać?

        -Tak się zachowywać.

        -Zachowuje się całkowicie normalnie - stwierdził 

        -Wcale nie. Przed przyjściem Matt'a zachowywałeś się inaczej. - popatrzyła na Jace'a niezrozumiałym wzrokiem.

        -Effy idź do pokoju. Mówiłem ci jaki on jest i żebyś się do niego nie zbliżała - powiedział Matt.

        -Niby jaki jestem? - zapytał Jace 

        -Idź do pokoju Eff. - powtórzył - On chce cię po prostu wykorzystać jak inne. 

        Jace popatrzył na niego. -Powinieneś zostać aktorem Matt.

        -Nawet nie myśl o wykorzystaniu jej - ścisnął nadgarstek Jace'a.

        -A jeśli to właśnie chcę zrobić, to czym mi grozisz?

       -Co...? - wyszeptała Effy, a jej oczy się zaszkliły. Odwróciła się i pobiegła w głąb korytarza. 

       -Widzisz co do cholery zrobiłeś?! - wysyczał Matt przez zęby i kurczowo ścisnął jego rękę. 

       -Nie ja. Ty. Zawsze wszystkiego się czepiasz! A tym bardziej mnie! - krzyknął Jace.

       -Bo właśnie przyznałeś się, że chcesz ją wykorzystać!

       -Jeśli! Powiedziałem jeśli! 

       -Oh błagam. Twoje wymówki są idiotyczne. Każdą wykorzystujesz! 

       -"Wykorzystuje" czyli co?!

       -Oh, nie wiesz? Uwodzisz dziewczynę... Tym czymś - zmierzył Jace'a palcem od góry do dołu - A jak się znudzisz, po prostu rzucasz.

       -Złościsz się bo Bóg obdarował mnie hojniej od ciebie? Żałosne. - parsknął 

       -Nie! Złoszcze się bo nie chce żeby moja siostra pózniej miała problemy przez ciebie. Nie chce żeby przez ciebie cierpiała! 

       -Cierpi teraz! Przez ciebie! Bo się wszystkiego czepiasz! - wykrzyczał mu w twarz.

       -Tak, i rozpłakała się dlatego, że to ja powiedziałem, że chce ją wykorzystać! 

       -Nie powiedziałem że chcę ją wykorzystać!

       -Ale to zrobisz! Na palcach u jednej dłoni nie można policzyć iloma dziewczynom złamałes serce! 

       -Nie byłem w nich zakochany! W niej tak! 

       Jace wyrwał mu się i szybkim krokiem ruszył na góre krętymi schodami. Matt stał jak wryty z szeroko otwartymi oczami.

***

       Effy biegła przez korytarz w stronę pokoju. Po chwili zatrzymała się przed dębowymi drzwiami pokoju. Wytarła oczy rękawem swetra i starając się powstrzymać łzy  weszła do sypialni. 

       Na łóżku siedziała Mackenzie. Nie zwróciła uwagi kto wszedł. W ręce ściskała telefon komórkowy. Zepsuty telefon komórkowy. Z rozbitym ekranem i wgniecionym tyłem.

       -Co się z nim stało? - zapytała zachrypniętym głosem Elisabeth.

       -Nic - powiedziała Mac - Upadł mi.

      -Przestań mnie okłamywać! Gdybym wiedziała, że przestaniesz mi ufać, nigdy bym nie przyjechała do Instytutu.

      -Rzuciłam nim o ścianę! Zadowolona?! - wrzasnęła

      -Przestań to robić Mac... Nie mów tak do mnie... - wybuchnęła płaczem. 

       -D... Dlaczego płaczesz? - zapytała zdziwiona 

       -Z wielu powodów! 

       Mackenzie zwróciła swój wzrok ku ścianie. Nie chciała patrzeć na płaczącą Effy. 

       -Mackie...? - powiedziała Elisabeth szeptem

       -Co? - zapytała spokojnie 

       Effy podbiegła. Usiadła na łóżku, obok Mac i ją przytuliła. Jej łzy ściekaly po policzkach, prosto na ramię przyjaciółki.

       -No co? - zapytała znów

       -Musiałam się do kogoś przytulić - odpowiedziała wyciekającą oczy.

       -A co się stało? 

       -Jace...i Matt Nieważne. - powiedziała szybko - Dlaczego rzucilaś telefonem o ścianę? 

      -Próbowałam dodzwonić się do kolegi...

       -Tego wampira, który jakimś cudem chodzi za dnia? 

       -Yhym...

       -I to jest powód żeby rozwalać telefon? - zapytała Effy

       -Tak! - krzyknęła -Dzwonię do niego od godziny i zostawiłam mu z tuzin wiadomości na poczcie głosowej! 

       -Nie jesteście przecież małżeństwem. - stwierdziła 

       -Ale znajomymi...

       -Oddzwoni do ciebie Mackie - pocieszyła ją

       -Obraził się.

       -Nie obraził się Mac. Po prostu nie może odebrać. 

       -Oh, zacznijmy od początku. Jak on ma na imię? - zapytała i przyciągnęła nogi do piersi 

       -Simon-odpowiedziała machinalnie.

       Elisabeth skinęła głową -A jakim cudem uratował ci życie? 

       -Jakiś, chyba demon, zaatakował mnie w parku. - odpowiedziała, a na wspomnienie tamtej nocy, momentalnie przebieg ją dreszcz.

       Popatrzyła zdziwiona

-I jakim cudem on jest wampirem i chodzi w dzien?

       -Nie pytałam go o to...

       -I nie uważasz, że to podejrzane?

       -Nie. Dlaczego? To wyjątkowe - powiedziała z delikatnym uśmiechem.

       -To niemożliwe Mac...

       -Widziałam jego kły i jak dławi go imię Boga, a potem widziałam jak stoi przede mną w świetle dnia...

       Effy otworzyła szeroko oczy -To dziwne.

       -Wyjątkowe - poprawiła ją

        Elisabeth szeroko się uśmiechnęła -Mackie się zakochała! - krzyknęła jakby znów były w wieku przedszkolnym.

       -C... Co?! 

       -Zakochałaś się!

       -Ja... - Mac się zarumieniła.

       -Przystojny przynajmniej? - szturchnęła ją łokciem.

       -Yyymm... Tak.

       Uśmiechnęła się szeroko -Coś jeszcze?

       -Ymm...-Mac zachichotała.-Nieźle całuje.

       -Całowalaś się z nim?! - zapytała z uśmiechem

       -No... Ymm - zaczęła nawijać kosmyk włosów na palec. 

       -I mi o tym nie powiedziałaś? - wymierzyła w nią palec.

       -To było dopiero dzisiaj...

       -I myślisz, że po takim czymś nie zadzwoni? Zadzwoni! - wyrzuciła ręce w górę

       -Ciekawe jak odbiorę.

       Effy z trudem wyjęła kartę z jej telefonu i wsadzili do swojego.

       -Co jeśli ktoś będzie dzwonił do ciebie? - zapytała 

        Elisabeth wzruszyla ramionami -Nie będzie - uśmiechnęła się.

       Tak. To właśnie Effy, która bardziej się martwi o Mac, niż o samą siebie.

       -Dziękuje - odwzajemniła uśmiech. - Powiesz mi co się stało, że musiałaś się przytulić?

        Effy popatrzyła smutno na ścianę -To nic. Nieważne.

       Parsknęła -Nie chcesz to nie mów.

       -Oh, no... Rozmawiałam z Jace'm i wtedy przyszedł Matthew i on zaczął się dziwnie zachowywać... - powiedziała na jednym wydechu 

       -Dziwnie, czyli jak? Jace zawsze zachowuje się dziwnie.

       -Tyle, że zachowywał się inaczej, przed tym jak przyszedł Matt

       -A jaki był? - zapytała wyraźnie zaciekawiona

       -Miły...

       -Jace miły? - zaśmiała się - Chyba ci się przyśniło Eff. Jace nigdy nie jestem miły.

       -Odniosłam inne wrażenie... Na początku... - zaczęła strzępić rękaw swetra 

       -Znów przez niego płakałaś?! Idę mu przywalić.

       -Nie. 

       -Nie?

       -Nie. Czekaj tu. Może Simon oddzwoni. Nie przejmuj się mną. - jej głos brzmiał obco, nawet dla niej samej 

       -Ale... On cię zranił. Znowu

       -Nie przejmuj się tym Mackie - uśmiechnęła się słabo 

       Nagle zadzwonił telefon.

       -Odbierz! - krzyknęła Effy.

       Mac podniosła komórkę i odebrała. -Halo...? - powiedziała niepewnie. 

       Z drugiej strony odezwał się głos Simon'a.

       -Dzwoniłam do ciebie... Dlaczgo nie odbierałeś?! 

       -Ja... Byłem na próbie... 

       -Myślałam, że się obraziłeś.

       -Nie, dlaczego?

       -Wczoraj, gdy mnie odprowadzałeś, nie odezwałeś się do mnie... - powiedziała smutno

        Westchnął -Mam kapele i byłem na próbie. Jeszcze raz przepraszam, następnym razem wezmę telefon. 

       -Kapele? - zapytała wesołym głosem 

       -Można to tak nazwać - odpowiedział.

       -Czyli jesteś muzykiem-powiedziała wesoło.

       -Coś w tym rodzaju. Gram na gitarze.

       -Wiesz, że wiele dziewczyn uważa, że chłopcy z gitarą są megaatrakcyjni?-zaśmiała się.

      Simon na chwilę umilkł.

       -Jesteś? - zapytała 

       -T... Tak... - odpowiedział - Chciałem się zapytać... Czy nie chciałabyś iść gdzieś dzisiaj... Ze mną...?

       -Oczywiście - odpowiedziała 

       -Dzisiaj... O piątej. Pasuje ci? 

       -Tak. Przyjdziesz po mnie?

       -Jasne. Do zobaczenia - rozłączył się.

       Mac opadła plecami na łóżko. 

       -Idziesz na randkę! - krzyknęła i położyła się obok niej.

       -Tak. - powiedziała z uśmiechem .       Effy wstała. -Tylko na siebie uważaj - posłała jej uśmiech.

***

       Elisabeth wyszła z pokoju i poszła w głąb ciemnego korytarza. Nie wiedziała po co. Po prostu chciała się przejść. Na każdym kroku, po dwóch stronach znajdowały się drzwi. Wszystkie zdaje się takie same. Drewniane, wielkie i zimne. Idąc tak, nagle usłysza kroki. Wiedziała do kogo należą. Głośne, ale zarazem ciche. Delikatne stąpanie i szybkie kroki. To był Jace. Jace, którego nie chciała spotkać. Nie chciała patrzeć na jego twarz. Nie. 

       Zauważyła wąską szczelinę pomiędzy ścianą, a schodami. Cicho do niej wskoczyła. Skuliła się i schowała twarz pomiędzy kolana, aby jej krucze włosy, zlały się z ciemnością. 

         Jace zatrzymał się i zwrócił wzrok w jej stronę, gdy ona zsunęła się niżej.

       -Effy... - powiedział cicho podchodząc do niej. 

       Nikt nie odpowiedział. 

       Jace przykucnął koło niej. - Przecież cię widzę...

       Podniosła głowę -A może ja nie chcę, żebyś mnie widział.

       -Nie chcesz? - zapytał 

       -Jesteś głuchy?!

       -Nie rozumiem...

       -Tak mi przykro... - wzruszyła ramionami.

       Chwycił ją za dłoń. 

       -Nie dotykaj mnie - powiedziała groźnie. 

       Nie zabrał ręki. Effy mu się wyrwała.

       -Elisabeth, o co chodzi? - zapytał cicho

       -To dziwne żeby w tym wieku mieć sklerozę. 

       -Powiedz o co ci chodzi. 

       -Oh, to ja ci mam powiedzieć co chcesz ze mną zrobić? - zapytała drżącym głosem.

       -Ja... Oh, wcale nie.

       -Słyszałam Matt'a i słyszałam ciebie.  

       -Powiedziałem JEŚLI - powiedział stanowczo.-To był przykład...

       -To świetny dałeś ten przykład! - krzyknęła 

       -Nigdy bym cię nie wykorzystał...

       -Słyszałam, że robisz to cały czas, więc dlaczego mi byś miał tego nie zrobić...?

       -Bo cię kocham. - odpowiedział słabym głosem.

       Nagle świat dookoła Elisabeth zawirował. Nie mogła uwierzyć w to co usłyszała. Jace... On jej wyznał miłość?! 

       -Co...? Przestań! 

       -Mam przestać cię kochać? - zapytał ze zdziwieniem.

       -To robić! Tak mówić! Przy moim bracie zachowujesz się inaczej, a przy mnie inaczej!

      -Twój brat dostaje to, co chce.

      -On chce żebyś go ośmieszał i denerwował?

       -Od zawsze twierdzi, że to robię. 

       -Więc przestań...

       -I co to da? - zapytał 

       -Zmieni zdanie na twój temat i nie będzie cie miał za dwulicowego dupka?

       -Nie. Nie zmieni - powiedział stanowczo.

       -Skąd wiesz jak nawet nie spróbowałeś.

       -Grzechy ojców... Nie zrozumiesz.

       -Ojców? - zapytała 

       -Nieważne.

       -Ważne! Powiedz mi - złapała go za rękę.

       -Effy, to nieistotne. - powiedział

       -Istotne. Proszę, powiedz mi.

       -Mój ojciec po prostu zrobił coś złego... Strasznego. - jego głos brzmiał głucho.

       -Jace... Kim jest twój ojciec?

       -Nieważne. 

       -Michael Wayland to nie twój prawdziwy ojciec prawda? On nie zrobił nic złego... Więc kim jest twój biologiczny ojciec...? - mówiła powoli.

       -Elisabeth... 

        Wstała i poszła przed siebie. 

        -Effy, stój - zatrzymał ją. - Powiem ci. Pod jednym warunkiem. Nie znienawidzisz mnie z góry tak jak twój brat.

       Szeroko otworzyła oczy, ale skinęła głową. Jace zamknął oczy. Wypuścił głośno powietrze. -Valentine Morgenstern... Jest moim ojcem...

       Effy zakryła ręką usta -On... Zabił moich rodziców...

       -Dlatego nie chciałem żebyś wiedziała - spuścił wzrok

       Przeszył ją dreszcz. -Nie jesteś nim... To nie ty ich zabiłeś... Jestes inny... Chyba. 

       -Jestem inny. Na prawdę.

       Zamknęła oczy. Jej klatka piersiowa wolno wznosiła się i opadała. -Effy...?

       -Tak? - zapytała drżąc.

       -Przepraszam, że odrazu ci nie powiedziałem.

       -Rozumiem - skinęła głową. Cały czas miała zamknięte oczy.

       Podszedł do niej. Ona nie drgnęła.

       -Zależy mi na tobie... - powiedział szeptem. 

       Otworzyła oczy, a on chwycił ją delikatnie za podbródek. 

       -Nie wierzę w to. Nie wierzę, że... On jest twoim ojcem.

       -Też w to nie wierzyłem. Chciałbym żeby to nie była prawda. - powiedział 

       -Jesteś Wayland. Nie Morgenstern - popatrzyła mu się prosto w oczy.

       Jace na początku się zawahał, ale później objął ją w talii i uniósł w górę, tak, że byli jednakowego wzrostu. Pocałował ją. Effy wplotła palce jego włosy, odwzajemniając pocałunek. 

       -Obiad!!! - krzyknęła z dołu Isabelle

       Elisabeth popatrzyła się z uśmiechem na Jace'a -Idziemy? - zapytała. 

       Jace skinął głową. Ujął jej dłoń i zeszli na dół. 

***

       -Nie musisz tak wrzeszczeć Izz - powiedział Alec, kiedy do kuchni weszli Jace i Effy. 

       -Oh, cześć. Siadajcie. Zaraz będzie jedzenie - uśmiechnęła się 

       Jace podszedł do garnka -Izzy, co to jest...? - zapytał hamując odruch wymiotny 

       -Kurczak w sosie - powiedziała lekko zirytowana

        -Ale to jest zielone! Kurczaki nie są zielone! - krzyknął

       -A ten jest. Siadaj już 

       Jace usiadł obok Effy. Zaczął bawić się jej palcami. 

       Do kuchni weszła Mac. -Spotkałam Matt'a na korytarzu. Powiedział, że źle się czuje i nie przyjdzie dzisiaj na obiad. 

       -Szkoda. - powiedziała Isabelle i zaczęła nakładać zieloną papkę na pięć talerzy. Podała je wszystkim i sama usiadła przy stole. - Smacznego! 

       Wszyscy popatrzyli się na kurczaka podejrzanie. -Kto pierwszy chce sprawdzić czy to coś jest zjadliwe? - zapytał Jace

       -Ja... - Effy przełknęła śline - Mogę spróbować. - Wzięła jedną łyżkę do buzi. Przełknęła i zatkała dłonią usta, hamując odruch wymiotny jak Jace.  

       -I jak? - zapytał Jace i Mac

       -To... Chyba nie są moje smaki...

       Jace także spróbował. Z trudem przełknął jedzenie. -To jest ohydne! - krzyknął, biorąc szklankę wody. 

       Mac popatrzyła na nich podejrzliwie i sama zjadła trochę papki. -To jest... Pyszne. Na prawdę. O co wam chodzi?

       -Żartujesz?! Co jest z tobą nie tak? - zapytał Jace

       -Oh, w zasadzie się nie dziwię. Jak byłyśmy młodsze, Mac zjadła coś... Podejrzanego z ulicy... Przez dwa tygodnie wymiotowała. Dla niej chyba nie ma rzeczy niesmacznych... - powiedziała Effy próbując zdusić śmiech 

       -Nawet nie próbuj im powiedzieć co zjadłam! - skierowała łyżkę w jej stronę. 

       Jace się zaczął śmiać. 

       -Spokojnie. Nie powiem - uśmiechnęła się szeroko.

       Mac dalej jadła. 

       -Mackie... Już jest wpół do piątej... - powiedziała Effy 

       Mackenzie zerwała się z krzesła i pobiegła na górę. 

       -Dlaczego wybiegła? - zapytała Izz

       -Umówila się na randkę. - odpowiedziała 

       -Mac? Niby z kim? 

       -To już nie twoja sprawa Isabelle. - powiedziała sucho Effy 

       Izzy nic nie odpowiedziała. Elisabeth wstała i wyrzuciła do śmieci zawartość swojego talerza. 

***

       Mackenzie wbiegła do swojego pokoju. Wyrzuciła z szafy zielony t-shirt zapinamy na guziki i jeansy. Ubrała się i popędziła do łazienki. Oczywiście po drodze potknęła się o kupę już noszonych ubrań Effy. Sprzątająca Effy, to nie Effy. Poprawiła włosy, związując je w koka. 

       Po chwili drzwi od pokoju się otworzyły. Stała w nich Elisabeth -Simon już czeka - uśmiechnęła się - I miałaś racje. Niezły jest. - zaśmiała się 

       -Mówiłam - Mac odwzajemniła uśmiech. Wyminęła Effy i pobiegła w dół po schodach. 

       -Uważaj na siebie! I nie wróć zbyt późno, bo będę podejrzewać was o... rożne sprawy! - krzyknęła Effy 

       -Dobrze, dobrze - machnęła ręką.          

        Dobiegła do drzwi, w których stał Simon. -Cześć - uśmiechnął się do niej - Ładnie wyglądasz. 

       -Dziękuje - złapała go za rękę i wyszli z Instytutu, kierując się w stronę Central Parku. 

       -Twoja siostra chyba mnie przeraża - powiedział Simon 

       -Siostra? Ah, tak. Effy. Nie jesteśmy spokrewnione, ale jesteśmy siostrami - zaśmiała się - Ale dlaczego cię przeraża? 

       -Powiedziała, że jeśli cię skrzywdzę, zwiąże mnie i będzie torturować, do dnia, w którym wnętrzności same mi wypłynął... 

       Mac znów się zaśmiała -Cóż... To bardzo w jej stylu. Ona nie żartuje w takich sprawach.

       Simon popatrzył na nią ze strachem w oczach 

       -Ale ja oczywiście nie pozwolę jej na to - Mac się uśmiechnęła. 

       Odwzajemnił uśmiech 

       -Więc...? Gdzie idziemy? - zapytała 

       -Możemy iść na spacer po Central Parku - odpowiedział Simon 

       -Jak dla mnie ekstra.

Badammm.

      To ja, Mackie. Badammm.
      Chciałam was przeprosić z dłuższą nieobecność, która spowodowana jest tym, że co po niektórym - nie wymieniajmy nazwisk, ekhemeffyekhem - nie chce się pisać zacnych rozdziałów (przysięgam że już idę po swój seraficki miecz i osobiście tego "ktosia" zabiję), lecz ma mam dla was rekompensatę! O tak!
      Oto kilka cytatów z MNO! Nie zmuszam do czytania, ale nie zawierają wiele spojlerów i szczerze mówiąc wyrwane z kontekstu niewiele znaczą.
     Enjoy!

"- Tak też słyszałem - odpowiedział Jace, cofając się. Robił to z wdziękiem, pomyślała Clary. I seksapilem."

"- Jace najbardziej lubi broń - westchnęła Clary. - I książki, ale w Instytucie mają ogromną bibliotekę. Lubi też klasyczną muzykę... [...] Co dałbyś komuś kto lubi grać na pianinie?
- Pianino.
- Simon."

"- Jak mieli na imię twoi rodzice? Twój ojciec?
Czarownik popatrzył na niego zielono-złotymi oczami.
- Jeżeli chciałbym leżeć na kanapie i narzekać na rodziców to zatrudniłbym psychiatrę.
- Ach, moje usługi są bezpłatne."

"- Maureen chce się do ciebie dobrać - powiedziała Clary z uśmiechem. - To będzie zły dotyk.
- Milcz, Fray."

"- Możesz po prostu iść i z nią porozmawiać - stwierdziła Clary. - Zamiast wpatrywać się w nią ukradkiem.
- Nie wpatruję się w nią ukradkiem. Gapię się z subtelnością."

      Kocham, po prostu K O C H A M. Mam nadzieję, że wybaczacie. Pogonimy z Izz tego nieroba biczem i rozdział pojawi się niebawem.

Tłumaczenie (x)

 

Little changes. Big things.

      Mac stała przez chwilę nieruchomo starając uchwycić spojrzenie Simon'a. Niestety Jace jak na złość stał tak, że niemal całkowicie go zasłaniał. Nie wiedziała dlaczego serce zabiło jej szybciej na wspomnienie wczorajszego czasu spędzonego z nim. Doskonale pamiętała jego silne ramiona, zakłopotanie kiedy powiedziała mu, że nie ma chłopaka... Później przypominała sobie swój sen, na jej policzki wpłynął rumieniec. Spojrzała jeszcze raz w ich stronę i wtedy zauważyła cienie ich obu. Od tyłu padało na nich pełne światło poranka. Światło, które teoretycznie powinno zabić każdego wampira.

      Podeszła do nich bliżej i wyjrzała zza Jace'a. Uśmiechnęła się widząc, że Simon ją zauważył. Patrzyła się na niego jak zaczarowana. Podziwiała jego brązowe włosy przez które prześwitywało słońce i ciemne oczy, w których widziała odbicie samej siebie. Po chwili Jace zorientował się, że Mac stoi za nim, odwrócił się.

      - Znasz go? - zapytał od razu.

      - Nawet jeśli, to nie twój interes. - Powiedziała chłodno. - Zajmij się swoim przemądrzałym tyłkiem.

      - Mój przemądrzały tyłek ma się dobrze. Dzięki, że pytasz.

      Mackenzie miała niewytłumaczoną ochotę rzucić się na niego i wydrapać mu oczy.

      - Mam w dalekim poważaniu stan twojego tyłka - powiedziała wrogim głosem. Patrzyła się na jego twarz przymrużonymi oczami. Na policzku miał nikły ślad po siniaku. - Ale jak zaraz się stąd nie oddalisz nabiję go osobiście na najwyżej położoną iglicę w Instytucie.

      Simon zamrugał parę razy patrząc na nich oboje ze zdziwieniem. Po dłuższej chwili powiedział:

      - Kłócicie się gorzej niż małżeństwo po rozwodzie.

      Oboje popatrzyli się na niego dużymi oczami. Simon zmierzył ich wzrokiem. Mógł powiedzieć, że wyglądają bardzo podobnie, jak rodzeństwo, albo kuzyni. Mieli podobne duże oczy różniące się jedynie barwą i podobne średnio szerokie brwi.

      - Przepraszam. Zapomniałam, że tu wciąż stoisz - Kiedy do niego mówiła wyraz jej twarzy złagodniał.

      - Nie masz za co - Simon posłał jej szczery uśmiech.

      - Oh, jakież to urocze! - powiedział drwiąco Jace. Nie odrywał gniewnego wzroku od Mac. - Ta młodzieńcza miłość...

      Mackenzie wymierzyła mu policzek, na korytarzu echem rozniósł się plask od uderzenia. Simon wyglądał na lekko przestraszonego.

      - Za co to niby było?! - krzyknął Jace trzymając się za policzek. - Ciagle mnie walisz!

      - A ty ciągle jesteś dupkiem! I ciągle nabijasz się z każdego! - odpowiedziała ze złością w głosie i oczach. - Nie zasłużyłam sobie na takie traktowanie i nie dam się tak traktować!

      Odetchnęła go na bok tak mocno, że o mało co się nie przewrócił. Chwyciła Simona za rękę i ruszyła przed siebie szybkim krokiem ciągnąc go za sobą. Jace został w drzwiach patrząc jak znikają za zakrętem.

***

     Effy zaczęła się budzić. Od razu zapiekło ją w oczy jaskrawe światło poranka. Pierwszą rzeczą która nasunęła się jej na myśl był Jace. Jego błyszczące oczy i złote włosy, wygląd anioła. I jego silne, ale i za razem delikatne ręce. Zdziwiły ją jej własne myśli. Wstała powoli i rozejrzała się po pokoju. Mackenzie dalej nie było, pewnie gdzieś wyszła, ale nie było sensu jej szukać. Powoli wstała i wyszła z pokoju, ubrana w ponaciągany t-shirt i wąskie dresy.

      Miała bose stopy. Dywany którymi były wysłane podłogi, wywoływały przyjemne uczucie. Zeszła po ciepłych, drewnianych schodach. Po chwili znalazła się już w kuchni. Kiedy postawiła stopę na zimnych kafelkach przeszedł ją dreszcz. Przy stole siedział Jace. Głowę miał podpartą na dłoni, a powieki powoli opadały i się podnosiły. Jego włosy były w nieładzie. Miał na sobie tą samą co wczoraj wymietą koszulę i spodnie od piżamy. Tak samo jak ona był boso.

      - Hej - powiedziała nieśmiało. Na jej twarzy pojawił się rumieniec, a bicie serca przyspieszyło.

      Usiadła naprzeciw niego opierając się rękoma o stół. Widziała teraz jego twarz od przodu. Na jednym z jego policzków miał dużego fioletowego siniaka.

      - Mackenzie. - Powiedział szybko, jakby czytał jej w myślach.

      - Dlaczego? - zapytała zdziwiona. - Co jej zrobiłeś?!

      - Przysięgam, że nic. Jest przewrażliwiona.

      - Wcale nie jest - zaprotestowała oburzona. - Nawet nie wiesz ile przeszła w swoim życiu.

      Jace popatrzył się na nią dużymi oczami. 

      - Ja jej nic nie zrobiłem.

      Elisabeth westchnęła i wstała. Podeszła do lodówki i ją otworzyła. W środku było mleko i ser, poza tym pustka. Zamknęła ją, znów wracając do stołu.

      - Wystarczy to, co zrobiłeś mnie - powiedziała smutno. - Zdążyła już cię ocenić i nie ważne co zrobisz, już tak zostanie. W jej oczach jesteś "jak wszyscy inni faceci" - zły, nieczuły i potrafiący jedynie zadawać ból i cierpienie.

      - Strasznie to dramatyczne. - Stwierdził uznając to prawdopodobnie za jakiś dziwny żart. Siniak na jego policzku zmienił barwę na lekko zielonkawą. - Sądzę, że powinnaś się o nią martwić.

      Bicie serca Eff stało się szybsze, zrobiło jej się chłodno. Pamiętała o ranach i siniakach, które widziała na jej rękach i nogach. Czy Jace wie o czymś, o czym nie wie ona? Miała nadzieję, że Mac nie dzieje się nic złego. Przed oczami stanął jej obraz płaczącej i zakrwawionej Mackenzie siedzącej na swoim łóżku w domu Amatis. Pamiętała ten moment mimo to, że tak bardzo nie chciała.

      - Dlaczego miałabym się o nią martwić? - zapytała drżącym głosem.

      - Chyba spotyka się z wampirem.

*** 

      Simon obejrzał się za siebie. Jace zamknął już drzwi. Znów zwrócił swój wzrok na Mac.

      - To twój brat? - zapytał dziwnie zaniepokojony.

      Mackenzie zatrzymała się gwałtownie i odwróciła w jego stronę. Miała tak delikatne rysy twarzy, tak łagodne i piękne. Miał ochotę pogłaskać ją po policzku, ale dobrze wiedział, że to jeszcze nie czas.

      - Jace nie jest moim bratem.

      - Kuzynem?

      - Matko, nie! - powiedziała głośno. - W ogóle nie jesteśmy rodziną.

      Stali przez chwilę w ciszy. Simon patrzył się w oczy Mac, a ona w jego. Patrzył na nią w taki sam sposób jak w jej śnie. Doskonale pamiętała co wtedy się stało. Tylko czy tego chciała? Tak-mówiło serce, a nie-mówił rozsądek. Posłuchała serca. Stanęła na palcach chcąc zrównać się z nim twarzą, ale mimo to tak się nie stało. Dalej była niższa o paręnaście centymetrów. Simon złapał ją pod ramionami i podciągnął odrobinę wyżej. Po ćwierci sekundy wachania chwyciła jego twarz w dłonie i przybliżyła do swojej. Ich twarze dzieliło ledwie parę milimetrów.

      Simon ją pocałował. Jego usta były delikatne, a ich dotyk nieśmiały i niepewny. Pamięć o bólu który kiedyś zadała jej osoba którą kochała, która całowała ją tak jak on teraz, podświadomie nakazywała odepchnąć go teraz, zanim złamie jej serce. Odepchnęła od siebie wszystkie myśli, pozostawiając jedynie te dotyczące Simon'a. Odwzajemniła jego pocałunek śmielej niż on. Jej ręce uciskały lekko jego policzki i przyciągały jego twarz do swojej. Odstawił ją delikatnie na chodnik. Mackenzie poczuła jak ich usta się rozłączają, w jej sercu zapanował dziwny zawód.

      - Nie sądziłam, że kiedykolwiek pocałuję wampira - powiedziała cicho. Patrzyła się na jego bladą twarz z zachwytem i podziwem. - A tym bardziej w pełnym słońcu dnia... 

      - Można powiedzieć, że pod tym względem jestem tak jakby... Inny.

      Uśmiechnęła się. 

      Zimny wiatr poranka spowodował, że wzdrygnęła się z zimna. Simon ściągnął swoją bluzę i zarzucił ją na ramiona Mackenzie,  posyłając jej życzliwy uśmiech.

      - Dzięki. - Powiedziała wkładając ręce do rękawów. Rękawy były o wiele za długie więc podwinęła je na końcach. - A tobie nie będzie zimno?

      - Nie czuję już zimna. - Powiedział smętnie zapinając na niej bluzę. - Ciepła z resztą też.

      Zapadła chwilowa cisza. Bicie serca Mac zaczęło się powoli uspokajało, a oddech stawał się już spokojniejszy. Patrzyła się na Simon'a, zza pleców którego świeciło słońce. Ledwo się znali i praktycznie nic o nim nie wiedziała. Zastanawiała się czy nie rzucił na nią jakiegoś wampirzego uroku, choć nie wyglądał jakby mógł coś takiego zrobić. Jay też nie wyglądał jakby mógł coś jej zrobić, a jednak ją krzywdził.

      - Może oprowadzisz mnie po mieście? - zapytała z uśmiechem. - Wiesz, pokarzesz jakieś ciekawe miejsca etc.

      - Będę czuł się zaszczycony. - Odpowiedział oficjalnym tonem uśmiechając się. 

      Nadstawił w jej stronę ramię, chwyciła je śmiejąc się pod nosem. Ruszyli wgłąb miasta.

***

      Effy patrzyła się na Jace'a dużymi ze zdziwienia oczami. Nie potrafiła tego zrozumieć. Mackenzie, którą od pewnego czasu zaczęło mdlić na widok przystojnych chłopaków - szczerze to na widok wszystkich - umawia się z wampirem? Jace robi jej po prostu jakiś głupi żart. Na pewno.

      - Jesteś idiotą.

      - Idiotą? Niby dlaczego? Po prostu cię ostrzegam, bo może jej coś zrobić...

      - Bardzo śmieszne. - Powiedziała zirytowana. - Od kiedy niby cię ona obchodzi?

      Jace westchnął cicho odgarniając do tyłu opadające mu na twarz włosy.

      - A gdybym ci nie powiedział, a coś by się jej stało? Znienawidziłabyś mnie.

      Effy zamrugała parę razy.

      - Czyli mówisz prawdę? - zapytała drżącym głosem. - Na Anioła mówisz prawdę! - krzyknęła prawie płacząc. - Gdzie ona jest?!

      Wstała gwałtownie z krzesła i wybiegła na korytarz. Gorączkowo wykrzykiwała imię Mac. Jace mocno chwycił ją za ramiona i odwrócił szybko ku sobie.

      - Uspokój się... - powiedział spokojnym głosem i przyciągnął ją delikatnie do siebie.

      - Czy ona już wyszła... z NIM? - zapytała cichym głosem.

      Ugięły się pod nią kolana, jedynie silne ręce Jace'a powstrzymywały ją od upadku. Teraz wszystko miało sens. Te zadrapania, jakiś chłopak znów ją krzywdził.

      - Pusciłeś ją! Nawet jak wiedziałeś, że on jest wampirem!

      - Sądzisz, że gdybym jej zabronił posłuchałaby mnie?

      Uspokoiła się powoli oddychając. Nie wierzyła, że Mackie po tyłu latach zaufała jakiemuś facetowi. Przez dobry rok próbowała wyciągnąć ją na spotkanie z jakimś chłopakiem. Zwykle przywiązywała się wtedy do łóżka uzbrojona w kuchenne noże i rzucałanimi w nią kiedy tylko próbowała podejść. Zawsze noże ją omijały, Mac jeśli chodzi o rzucanie nożami prawdopodobnie nie miała sobie równych. Nigdy jej nie skrzywdziła.
      - Zaraz. Przecież już dawno wstało słońce... To niemożliwe żeby wyszła gdzieś z wampirem! Przestań sobie ze mnie żartować!
      Wyrwała mu się. Jak mógł ją tak nastraszyć? Świnia.
      - Proszę, zadzwoń do niej - podał jej komórkę. - Zobaczysz, że nie kłamałem.
      Eff popatrzyła się na niego podejrzliwie. Był strasznie pewien, że ma rację, ale dalej miała skrytą nadzieję, że jedynie żartował. Powoli wpisała na telefonie dobrze jej znany numer Mac. Sygnał oczekiwania zdawał się ciągnąć wieki. W końcu Mackenzie odebrała.
      - Mackie gdzie jesteś? - zapytała od razu.
      W tle słyszała odgłosy ruchu ulicznego i czyjś tłumiony śmiech w niedalekiej odległości od słuchawki. Po krótkiej chwili odezwała się Mac:
      - Ja... Poszłam na spacer. - Powiedziała lekko zdyszana. Śmiech w tle ustał. - Nie bój się nic mi nie jest.
      - Tak. Wczoraj też poszłaś na spacer, a wróciłaś cała poraniona. - Powiedziała zaniepokojona. - A poza tym Jace mówi, że wyszłaś z jakimś chłopakiem... Wampirem. Boję się o ciebie Mac.
      - Jace tak powiedział? Zabiję gnoja.
      - Mówił prawdę? Mackenzie!
      Usłyszała ciche westchnienie.
      - Mogłabyś się martwić, gdyby nie jeden fakt...
      - Ja już się martwię! - krzyknęła rozpaczliwie do słuchawki.
      - On uratował mi życie. - Dokończyła i się rozłączyła.

***

      Mac schowała swój telefon do kieszeni bluzy Simon'a. Podniosła na niego wzrok. Patrzył się na nią lekko zakłopotany, pewnie przez krzyk Effy. Ręce schowane miał do kieszeni jeansów. Kiedy na niego patrzyła ulice, w ogóle cały świat wokół, znikały. Istniał wtedy tylko on. Jego ciemne oczy, w których kiedy tylko na niego spojrzała zaczęła tonąć. Jego zwijające się w loki brązowe włosy, oraz przyjemne rysy twarzy, które nadawały mu wyglądu człowieka godnego zaufania. I ona jemu ufała. 

      - Dlaczego się tak na mnie patrzysz? - zapytał Simon.

      Intensywnie zamrugała zwilżając wyschnięte oczy. Zapiekły ją lekko. Prawdopodobnie patrzyła się na niego nie mrugając, nic dziwnego, że wydało mu się to dziwne. Zarumieniła się lekko.

      - Ja... Ymm... Zamyśliłam się.

      Simon uśmiechnął się dość szeroko, tak, że zauważyła wystające zza jego warg, koniuszki białych kłów. Przypomniała sobie co czytała o wampirach. Wygąd zmieniał się wraz z zamianą w wampira i służył zwabianiu potencjalnych ofiar. Uwodzenie było jednym z prostrzych sposobów na zdobycie pożywienia. Przeszedł ją lekki dreszcz.

      - Dalej ci zimno?

      Otulił ją troskliwie ramieniem. Zachowywał się jakby byli już parą, a znali się dopiero od dwóch dni. To było jednocześnie urocze jak i trochę niestosowne.

      - Nie jest mi zimno Simon. - Powiedziała stanowczo odsuwając się od niego. - Muszę już wracać.

      - Zrobiłem coś nie tak?

      - Oczywiście, że nie. Po prostu martwią się o mnie w...

      - Martwią ze względu na mnie? - przerwał jej.

      Przegryzła nerwowo wargę. Prawda brzmiała, że tak. Nie wiedziała czy jest sens go okłamywać.

      - Moja przyjaciółka jest przewrażliwiona...

      Simon nic więcej nie powiedział. Wyjął ręce z kieszeni i szybko ruszył przed siebie. Wymijając Mac nawet nie spojrzał jej w oczy, w ogóle się na nią nie popatrzył. Mruknął jedynie:

      - Chodź odprowadzę cię.

      Mackenzie ledwo dorównywała mu kroku. Chłopak nie zwracał już na nią uwagi. Szedł w stronę Instytutu.

***

      Elisabeth z zamyślenia wyrwał huk zamykanych drzwi wejściowych. Zerwała się szybko od stołu i popędziła w ich stronę. Na myśl nasuwała się jej tylko jedna możliwość. Mac wróciła. Czas kiedy na nią czekała ciągnął się w nieskończoność. Chciała właśnie do niej jeszcze raz zadzwonić, ale jednak już przyszła. Miała nadzieje, że cała i zdrowa. 

      Mackie stała przed głównymi drzwiami Instytutu. Jej dawno już nie podcinane włosy były zmierzwione przez wiatr i sterczały we wszystkie strony. Miała na sobie te same jeansy co wtedy kiedy wychodziła z pokoju coś zjeść. Wzrok Effy przykuła granatowa bluza, która była na nią za duża i sięgała jej do połowy ud. Rękawy miała podwinięte.

      - Jesteś nareszcie - westchnęła dość głośno. Podeszła bliżej Mac. - Martwiłam się...

      Mackenzie podniosła na nią wściekły wzrok. Wręcz emanowała wrogością.

      - Ty zawsze się martwisz. - Powiedziała suchym tonem. - Zawsze zachowujesz się tak jakbyś pozjadała wszystkie rozumy. Nie potrafisz zrozumieć, że potrafię sama o siebie zadbać?! Że potrafię panować nad swoim życiem?! Mam chyba prawo do własnych decyzji i do spotykania się z kim chcę!

      Wyminęła ją biegnąc prosto na górę. Eff stała jak zamurowana. Mac nigdy wcześniej do niej tak nie krzyczała, to było dla niej coś niespodziewanego. Zawsze zachowujesz się tak jakbyś pozjadała wszystkie rozumy. Nie wierzyła, że Mac mogła powiedzieć coś takiego. Owszem czasami ją ponosiło, ale nigdy nie usłyszała od niej czegoś podobnego. Odwróciła się w stronę gdzie uciekła Mac. Nie było jej tam już, ale na schodach siedział Matt.

      Jego czekoladowe włosy były niedbało zmierzwione, wciąż był w piżamie. Spojrzenie miał zaspane i nieobecne, zupełnie jakby dopiero wstał, a była już przecież dziesiąta.

      - O co poszło? - Zapytał leniwym głosem.

      Eff włożyła ręce do kieszeni spodni i westchnęła. Ciekawska natura Matthew'a doprowadzała ją kiedyś do szału, teraz nauczyła się, że o wiele prościej jest odpuścić i mu powiedzieć.

      - Chyba nie podoba jej, że się interesuję jej losem.

      - W jakim sensie?

      - Po prostu się o nią martwię, bo wchodzi w kontakty z Podziemnymi.

      Nigdy nie podawała mu konkretów. Wolała mówić ogółem, czyli mówić mu wszystko, ale nie tak żeby cokolwiek z tego wiedział.

      - Mac i kontakty z Podziemnymi? Co to niby za bzdury? Założę się, że Jace ci o tym powiedział, prawda?

      Nic nie powiedziała zacisnęła usta w wąską bladą kreskę. Ewidentne Matt i Jace się nie lubili. Choć może bardziej ten pierwszy nie lubił drugiego. Z jej perspektywy wyglądało to bardziej jak zazdrość. W końcu wystarczyło ich porównać. Jace wyglądający jak anioł, który dopiero co zstąpił z nieba. A Matthew? Matt ma delikatne rysy twarzy, długie szczupłe nogi i patykowatą budowę, mimo której był jednak dość silny. Ale nie wygląda za atrakcyjnie. Na pewno mu zazdrościł, zawsze zazdrościł innym nie ciesząc się tym co ma. Ich mama nazywała to "toksyzmem Matthew'a".

      - Ziemia do Eff - powiedział głośno świdrując ją spojrzeniem swoich dużych zielonych oczu. - Słyszałaś co powiedziałem?

      - Oh, tak. Jace mi to powiedział, ale ona potwierdziła.

      - Jak chcesz mogę z nią pogadać.

      - Nie chce rozmawiać ze mną, a co dopiero z tobą. Wiesz jak nastawiona jest do facetów...

      - Do przystojnych facetów. Nie powiesz mi chyba, że do nich należę.

      Wstał i poszedł na górę do ich wspólnego pokoju. Elisabeth została sama w holu.

***

      Mac opadła na swoje łóżko rozładowując złość na niczemu nie winnym materacu. Uderzała w niego pięściami i piętami. Wyglądała pewnie teraz jak małe dziecko, któremu mama nie chce kupić wymarzonej zabawki. Musiała jakoś pozbyć się ze siebie nadmiaru złości, która narastała w niej z każdą myślą o zepsutym spotkaniu z Simon'em. 

      Rozległo się donośne pukanie do drzwi. Wstała z łóżka i otworzyła je szybkim ruchem.

      - Czego? - Warknęła nawet nie patrząc kto stoi przed nią.

      - Jak zawsze milutka - usłyszała niski, znajomy głos. - Mała Mackie.

      Zaskoczona podniosła wzrok do góry unosząc głowę. Ujrzała piegowatą twarz Matt'a, który uśmiechał się do niej.

      - Jeśli szukasz Effy, to jest na dole.

      - Wiem właśnie z nią rozmawiałem. Powiedziała mi, że spoufalasz się z Podziemnymi. Wiesz chyba, że to nienajlepsze towarzystwo dla...

      Zatrzasnęła mu drzwi przed nosem.

      Jak zwykle Eff zamiast z nią porozmawiać wysłała kogoś, bo sama się boi. Kopnęła w ścianę z gniewem.

      - To było chamskie, Mackie. - Krzyknął przez drzwi.

      - Wiem i jestem z tego dumna!

      Matthew otworzył drzwi. Popatrzyła się na niego z gniewnie; gdyby jej spojrzenie mogło zabić, już dawno byłby martwy.

      - Zgaduję, że chodzi o chłopaka - powiedział nadwyraz spokojnie.

      - Tak! Chodzi o chłopaka! - krzyknęła zdenerwowana. Świdrowała go wzrokiem oczekując jakiejś reakcji. Nie zareagował. - Według twojej siostry każdy facet któremu się podobam ma jakieś problemy psychiczne i jest rządnym krwi mordercą!

      Matt zamrugał parę razy patrząc się na nią jakby przed chwilą wymierzyła mu policzek.

      - Ale... Ale ja nie powiedziałem nic takiego... W sensie że... Że nie twierdzę, że każdy chłopak któremu się podobasz to psychopata... Ja...

      - Przestań. Powiedz po prostu po co tu przyszedłeś.

       Utkwił w niej wzrok, jego zielone oczy błyszczały się w świetle słońca. Mac zobaczyła w nich coś więcej. Jakiś mały płomyk, czegoś czego nie potrafiła nazwać. Pod wpływem jej spojrzenia znikł tak szybko jak się pojawił. 

      - Ja... Oh nie ważne. - W jego głosie słychać było rezygnację. - Uważaj na tego Podziemnego.

      Wyszedł zatrzaskując drzwi tak mocno, że z sufitu posypał się tynk. Dziwne, że u tak chudego chłopaka jak Matt było tyle siły. Chyba, że siłę wywoływał u niego gniew. Wstała szybko i popędziła za nim. Stał na końcu korytarza pod oknem opierając się łokciami o parapet. Słońce świecące zza okna tworzyło wokół niego świetlistą poświatę. Gdyby zamiast niego byłby teraz Jace, mogłaby uznać, że wygląda jak anioł który właśnie zstąpił z nieba. W przypadku Matt'a trafniejsze było określenie zmartwychwstałego ducha.

      - Powiedz mi co chciałeś powiedzieć - powiedziała stanowczo. - Proszę.

      Matthew westchnął i odwrócił się w jej stronę. To coś co widziała w jego oczach wtedy w pokoju znów się pojawiło. Przygryzł wargę, tak jak Effy kiedy się denerwuje. Lekko pobladł, a jego liczne piegi stały się dzięki temu bardziej widoczne. Wyglądał jakby toczył ze sobą wewnętrzną walkę. I może tak właśnie było. 

      - Effy się o ciebie martwi. Nie powinnaś jej tak straszyć...

      - Ja ją straszę?! Niby czym! Tym, że po prostu znalazłam kogoś komu na mnie zależy?!

      - Masz już osoby którym na tobie zależy - powiedział spokojnym tonem.

      - Effy na mnie zależy. Ona jest jedna, a do liczby mnogiej potrzeba co najmniej dwóch osób.

      - Mnie zależy.

      Otworzyła usta chcąc coś powiedzieć, ale nie potrafiła. Co miała mu powiedzieć? Przecież to był Matt. Ten Matt, który zastępował jej przez tyle lat brata, ten sam co czytał jej i Eff bajki, kiedy były małe. Ten Matt stoi teraz przed nią i mówi jej, że mu na niej zależy.

      - Czy ty chcesz powiedzieć...

      Matthew usiadł na parapecie nie spuszczając z niej smutnego wzroku. Niewielki płomyk znów zgasł.

      - To właśnie chcę powiedzieć - powiedział smętnie. - Kocham cię.

"...a book for children"

       Dalej stali we dwoje na schodach, robiło się coraz chłodniej, a księżyc został przykryty przez chmury. Zrobiło się ciemniej, ale oni doskonale siebie widzieli.
       - "Tales of Otherland" - odpowiedział po dłuższej chwili
       - Przecież to książka dla dzieci. Nie jesteś odrobinę za stary?
       - Ta książka ukazuje, co pragnie twoje serce... - odparł. - Nie znalazłem jej. I pewnie nigdy już nie znajdę.
       - "Tales of Otherland"... - powtórzyła szeptem - Mackenzie chyba ją czyta.

       - Mackenzie?! - zapytał zszokowany.
       - Przyniosę ci ją, kiedy skończy.

       - Dziękuję - odpowiedział szybko.
       - Ale nie rozumiem... Potrzebna ci książką, żebyś się dowiedział czego pragniesz? - zapytała lekko zdziwiona

       - Ona mówi ci to, czego nawet nie jesteś świadoma. Mówi co kryje twoje serce w najgłębszych zakamarkach... - w jego głosie można było wyczuć zachwyt.

       Effy nic nie odpowiedziała. Patrzyła się w jego świecące bursztynowe oczy. Był od niej o wiele wyższy. Sięgała mu zaledwie do obojczyków. Dlatego musiała otchylić głowę do tyłu i skierować ku górze.

       Bardzo chciała wiedzieć o czym on teraz myśli. Czy to, co przed porama chwilami zrobili. To jak się pocałowali, cokolwiek dla niego znaczyło. Nie rozumiała co w niej, go tak zainteresowało. Chciała się znów do niego zbliżyć. Poczuć jego bliskość. Starała się odpędzić te myśli. Bez skutku. To jest niewłaściwe, powtarzała sobie w myślach. Wtedy Jace ujął w dłonie jej podbródek. 
      - Pokażę ci coś. 
      Złapał ją za rękę i poszli w górę po krętych schodach. Elisabeth najbardziej zdziwiło to, że Jace utyka. 
      - Coś się stało? Kulejesz. - powiedziała. 

      - Ah, tak. Mac chyba wgniotła mi piszczel. Nie przejmuj się - odpowiedział. 
      Effy uśmiechnęła się pod nosem. Zawsze wiedziała, że Mackenzie ma mocnego kopniaka, ale nie, że aż takiego. Po chwili wspinaczki po schodach, znaleźli się na samym szczycie oranżeri. Znajdował się tam wielki "taras". Jace pociągnął Effy na jego koniec -Popatrz - wskazał na wielkie panoramiczne okno, do którego ona zaraz podeszła. Dotknęła wielkiej szyby.

       Ich oczom ukazał się wielki krajobraz Nowego Jorku. Cały skąpany był w różnobarwnych kolorach, pomimo ciemności nocy. Światła uliczne i lampy rozświetlały ulice Brooklyn'u i Manhattan'u. Dobrze było widać kluby, które mijały Effy i Mac przyjeżdżając do Instytutu. Począwszy od Java Jones i skończywszy na Pandemonium.    Panorama Nowego Jorku wyglądała teraz jak na dobrze znanych jej filmach, które czasami oglądała z Mackie wieczorami. Nagle poczuła jak coś ciągnie ją w dół. "Coś" okazało się Jacem, siedzącym już na kocu. Usadowiła się koło niego. Siedzieli tak blisko, że ich kostki się stykały. 

       Od początku dzisiejszego spotkania z Jacem serce galopowało w jej piersi jak dzikie. Szybkie jego bicie słyszała nawet w uszach. Jace wydawał się rownież nieco spięty. W każdym razie z łatwością to maskował, w przeciwieństwie do niej. Przez jej bladą jak śnieg skórę, doskonale było widać różowe rumieńce. Co gorsza, miała spuchnięte oczy od płaczu. Jace w porównaniu do niej wyglądał perfekcyjnie. 

       Nieśmiało i delikatnie oparła głowę o jego ramię. Mówił coś do niej, lecz jej powieki stały się ciężkie. Każde jego słowo, rozpływało się i odbijało cichym echem w jej głowie. W tym momencie zasnęła.

***

       Mac weszła przez obszerne, metalowe drzwi Instytutu. Oparła o nie swoją głowię i zaczęła się uśmiechać, pomimo bólu dokuczającego jej po ataku stwora. Nie mogła wyrzucić z pamięci tego chłopaka, który jej pomógł. Simon'a. Spodobała mu się. On jej najwidoczniej też. W całym jej życiu, żaden chłopak nie był tak pomocny, miły, a przede wszystkim bezinteresowny. Westchnęła i  poszła dość szybkim krokiem w stronę pokoju. 

       Za niedługo znalazła się w nim. Nic się nie zmieniło od jej wyjścia. Może tylko jedno. Nie było tam Effy. Uznała, że poszła się przejść. Choć było już bardzo późno, powinna już wrócić. pewnie kręciła się gdzieś po Instytucie. Nie było sensu jej szukać, prędzej pięć razy by się zgubiła niż spotkała Eff.
       Mac poszła do łazienki. Przechodząc koło lustra przestraszyła się samej siebie. Miała potargane włosy, twarz umazaną krwią i podarte ciuchy, przez które było widać głębokie rany. Zrzuciła ubranie i poszła się obmyć. Rany nie były bardzo bolesne, lecz dosyć wyczuwalne. Zmyła ze skóry krew i odkaziła rany. Przebrała się w czyste ubranie i związała włosy w koka.

       Jej powieki wolno opadły. Wyszła z toalety i opadła na łóżko. Zasnęła. Przed jej oczyma pojawił się Simon. Tak jak paręnaście minut, temu stali pod drzwiami Instytutu. Był taki sam jak go zapamiętała. Brązowe loki, szeroko otwarte, świecące oczy. Jego nieśmiałość, a zarazem odwaga robiły na niej dobre wrażenie. Jedyne co się zmieniło, było to, że stali zwróceni twarzą w twarz. Chłopak podtrzymywał ją nad ziemią tak, że była jego wzrostu. Przyciągnął ją do siebie i pocałował...

       Mackenzie w jednej chwili obudziło głośne stukanie do drzwi. Pukanie do drzwi po drugiej, kto normalny przychodziłby tu o drugiej? Effy przecież by nie pukała... Zdziwiło ją, to co przed chwilą jej się śniło, ale jednocześnie była wściekła, że ktoś zakłócił ten sen. Nie wiadomo dlaczego bardzo chciała dokończyć go dokończyć. Jednakże niechętnie wstała i podeszła do wejścia. 

***

       - Podoba ci się tutaj? - zapytał. Nikt nie odpowiedział. -Eff...? - uciął gdy zobaczył, że śpi oparta o jego ramię. 
       Uśmiechnął się sam do siebie. Jeszcze raz spojrzał na krajobraz Nowego Jorku. Odgarnął kosmyk włosów z czoła Elisabeth i wziął ją na ręce. Była zadziwiająco lekka. Popatrzył się na jej twarz. Dopiero teraz zauważył, że ma delikatne piegi na nosie i policzkach. Usta blade, zlewające się z kolorem skóry. Klatka piersiowa poruszała się spokojnie. Najwidoczniej śniło jej się coś przyjemnego, bo kąciki jej ust były lekko uniesione do góry.        
      Ostrożnie zszedł ze schodów, a następnie całkiem wyszedł z oranżerii. Błagał wszechświat, żeby po drodze nie spotkał Matt'a. Wiedział, że on go nie cierpi. A jeśli zobaczyłby Jace'a wracającego ze szklarni z Effy na rękach, totalnie by się wściekł. Matthew za żadne skarby nie chciałby, aby jego siostra była z Jace'em. Na szczęście nikogo nie spotkał. 

       Od oranżerii do wspólnego pokoju Mac i Effy, było dosyć niedaleko. 

       Jace szedł szybkim krokiem przez całą długość korytarza. Po chwili znalazł się przed drzwiami ich pokoju. Zapukał, kopiąc w drzwi nogą, bo na rękach trzymał Elisabeth. Drewniane drzwi po dłuższej chwili się otworzyły. Stała w nich zaspana Mackenzie. Na widok Effy wytrzeszczyła oczy. 
       - Co jej zrobiłeś?! - krzyknęła z niepokojem. Z jej twarzy w jednej chwili zniknęły resztki snu.

       - Cicho... Ona śpi. - Odpowiedział - Mogę wejść? 

       Mac niechętnie odsunęła się i ustąpiła mi drogi. Wskazała palcem na leżące po lewej stronie pokoju łóżko Effy. Delikatnie ją położył i jeszcze raz na nią spojrzał. Chciał pocałować ją w czoło, ale zorientował się, że przenikliwie patrzy na niego Mac. Odwrócił się na pięcie i poszedł w stronę drzwi. 
       - Jeśli ją znów skrzywdzisz, zabije cię, a twoje wnętrzności przerobię na girlandę. - Powiedziała chłodno Mac. - Nie znasz jej. Nie wiesz jaka jest wrażliwa i łatwowierna. Nie wiesz jak łatwo potrafi wybaczać ludziom. Więc się pilnuj.

       Jace skinął głową i wyszedł lekko przerażony.

***

       Mac wróciła do łóżka, starając się znów zasnąć. Nic z tego. Po prostu nie mogła zasnąć. Ułożyła się wygodnie na łóżku. Patrzyła w biały sufit.  

       - Jak...? - usłyszała cichy głos Effy.

       - Jace cię przyniósł... Właściwie dlaczego?! - zapytała ze zdziwieniem Mac.

       - Chyba zasnęłam w oranżerii...

       Mac nic nie odpowiedziała. Elisabeth popatrzyła się w jej stronę. Pierwsze co rzuciło jej się w oczy, było długie zacięcie na jej policzku. Oraz rany na rękach i nogach.

      - Co ci się stało?! - krzyknęła Eff.

      - Nic. Nieważne... Wpadłam na... Potknęłam się po prostu i upadłam. Nic wielkiego. Spokojnie - odpowiedziała jąkając się.

      - Okłamujesz mnie... 

      - Wcale nie. - Zaprotestowała. 

      - Szkoda, że mi nie ufasz - powiedziała - Ale jeśli będziesz chciała powiedzieć mi prawdę, to z miłą chęcią posłucham.

       Mac starała się uśmiechnąć. -Skończyłaś ją czytać? - Effy wskazała na książkę - Jace jej szukał...

      - Jace? Po co mu ona? - zapytała zdziwiona

      - Ta książka mówi co pragnie twoje serce - powiedziała po chwili. Mackenzie wytrzeszczyła oczy. 

      - Co...? - zapytała jakby samą siebie - To znaczy... Tak. Skończyłam, możesz ją wziąć - podała jej książkę. - Ale... Ty i Jace...?

      - Ty mi nie chcesz wyznać prawdy, więc ja tobie też - odpowiedziała urażonym tonem.

      Mac westchnęła 
      - Chyba pójdę coś zjeść - powoli wyszła z pokoju i skierowała się w stronę kuchni.

***

      Effy wzięła do ręki błękitno złotą książkę. Obracała ją przez chwilę w ręce. Następnie, bez dłuższych namyśleń wyszła z pokoju. Poszła w stronę sypialni Jace'a. Znajdowała się paręnaście metrów od jej pokoju. Pewnym krokiem ruszyła przez słabo oświetlony korytarz. 

      Chwilę później, znalazła się przed dębowymi drzwiami. Zapukała. Natychmiast się otworzyły. Wydawać by się mogło, że Jace na nią czekał. Gdyby nie to, że nie miał koszuli. Chyba, że to było zamierzone...

      - Mam ją - uśmiechnęła się, pokazując mu książkę. - Tylko weź się ubierz.
      - Co...? Oh, no tak. - Zamknął drzwi. Po chwili wpuścił ją do pokoju będąc w pełni ubranym. - Wiesz, że jest przed świtem? To mogło zaczekać do rana.

      Weszła, podając mu książkę.
      - I tak nie spałam, a pomyślałam, że byłoby ciekawie dowiedzieć się czego "pragniesz".
      Jace uśmiechnął się do niej i otworzył książkę. Powoli przewracał kremowe kartki. Elisabeth rozglądała się po jego pokoju. Nie było w nim nic "specjalnego". Na środku, pod ścianą stało drewaniane łóżko. Ściany miały kolor białego złota. Sypialnia była prawie taka sama, jak jej i Mac. Z jednym wyjątkiem. Tutaj, pod ścianami oparta była broń. Lecz pomimo tego panował tu porządek. Na twarzy Jace'a pojawił się dziwny uśmiech. 

      - Jak narazie wszystko jest o tobie... - powiedział cicho. 

      Na twarz Effy wpłynął rumieniec. 
      - Oh... - uśmiechnęła się - Jest prawie ranek... Pójdę już...- ruszyła w stronę drzwi.

      - Do zobaczenia... - odpowiedział jej wciąż się uśmiechając.
      Eff wyszła.

***

      Mackenzie po dłuższej chwili, w końcu doszła do kuchni. Mozolnie do niej weszła. Jej oczom ukazało się dosyć duże pomieszczenie, jak na kuchnię. Dominowała w nim biel i beż. Normalna kuchnia. Nie różniła się chyba niczym od przyziemnej. Ku zdziwieniu Mac, był tu również ekspres do kawy, nowoczesna (jeśli można to tak nazwać) mikrofalówka. Po lewej stronie kuchni, stała najzwyklejsza srebrna lodówka. Podeszła i ją otworzyła. W środku było jedynie mleko, parę jajek, sok pomarańczowy i woda. Mackenzie spodziewała się czegoś, ale wzięła do ręki karton mleka i sięgnęła do szafki, znajdującej się zaraz po prawej stronie. Wyjęła z niej płatki śniadaniowe. W innej szafce znalazła miskę, do której wlała mleko i wsypała płatki.

       Rozległo się głośne pukanie. Mac wstała od stołu i wyjrzała z kuchni. Przy drzwiach stał już Jace. W jednej chwili otworzył drzwi. Zza nich wyjrzał chłopak w kasztanowych lokach.

       -Szukam Mackenzie... - powiedział szybko, nie patrząc kto otworzył mu drzwi.

Different Doesn't Mean Worse...

      Mac otworzyła oczy. Jaskrawe światło okrągłego jak piłka księżyca, spowodowało, że zapiekły ją oczy. Dalej była noc i dalej była w Central Parku. Wokół unosił się metaliczny zapach.
      Leżała na mokrej trawie. Przejechała po niej dłonią. To co wzięła początkowo za wodę okazało się lepkie i kleiste. Podniosła dłoń i obejrzała ją w blasku latarni. Była cała czerwona od krwi. Wzdrygneła się i powoli wstała, podtrzymując się ławki.
      Noga bolała ją niesamowicie, ledwo co stała. Popatrzyła się na nią. Była obdarta i zakrwawiona, wyglądała ohydnie. Na plecach i brzuchu też miała rany, ale mniej poważne. Kulejąc z wielkim bólem ruszyła w stronę najbliższego wyjścia z parku.
     Przypomniała sobie moment ataku, zęby rozszarpujące skórę jej nogi i wikołaka, który ją uratował. Starała sobie przypomnieć czy stworzenie, które ją zaatakowało też było likantropem. Była wtedy tak zszokowana, że nie pamiętała jak wyglądało. Miała nadzieję, że nim nie było. Dobrze wiedziała co dzieje się z ludźmi ugryzionymi przez wilkołaka. Miałaby wtedy tylko pięćdziesiąt procent szansy, że pozostanie taka jaka jest. Przestań o tym myśleć - skarciła się w myślach.
      Nagle poczuła, że ktoś za nią idzie. Przyśpieszyła kroku.
      - Nic ci nie jest? - zapytał ktoś za nią. Głos miał przyjemny i łagodny.
      Odwróciła się powoli. Stał tam jakiś Przyziemny. Miał brązowe włosy zawijające się w loki, przyjazne rysy twarzy i bladą cerę, którą dokładnie widać było w cieniu. Patrzył się na nią szeroko otwartymi oczami, których koloru nie mogła stwierdzić. Nie odrywała od niego wzroku jakby ktoś ją zaczarował. Musiała przyznać, że był dość przystojny jak na Przyziemnego.
      Z własnych doznań wiedziała, że faceci to idioci. A ci ładni byli jeszcze większymi idiotami. Wystarczyło popatrzeć na Jace'a. Wygląda jak wyjęty z okładki czasopisma o modzie, a jest totalnym, niewychowanym dupkiem. Ale w tym chłopaku, choć przystojnym, nie było nic co zwykle widziała w przystojnych chłopakach. Nie miał tej dumy i pychy, jakby wcale nie wiedział, że jest przystojny.
      - Matko! Co ci się stało? - zapytał przestraszonym głosem. Mac otrząsnęła się z zamyślenia.
      - Nic. - odpowiedziała szybko. Chciała się odwrócić, ale złapał ją za nadgarstek i z powrotem zwrócił ku sobie. Jego dłoń była zimna jak u martwego człowieka. - Puść mnie! - wyrwała mu rękę.
      Chłopak zmierzył ją wzrokiem. Miała posklejane krwią włosy, rozdartą na plecach bluzkę i mocno zranioną nogę.
      - Ktoś cię zaatakował? - zapytał znów. - Zadzwonić po policję, karetkę?
      Zaśmiała się. Jej śmiech nawet dla niej samej zabrzmiał strasznie i ironicznie.
      - Nic mi nie jest. - powtórzyła ze sztucznym rozbawieniem. - Jakby było, sama zadzwoniłabym po karetkę.
      Popatrzył się na nią podejrzliwie. Jego wzrok zatrzymał się na jej rozszarpanej nodze.
      - Może podwieźć cię do domu? - zapytał spokojnie. - Nie sądzę, żebyś mogła zajść w takim stanie dość daleko...
      - Zajdę. Sama. - nałożyła nacisk na te słowa. Ruszyła szybkim krokiem przed siebie.
      Nienawidziła kiedy ktoś przyczepiał się do niej tak jak ten Przyziemny. To było strasznie denerwujące, tym bardziej, że w ogóle go nie znała.
      Nagle poczuła kujący i niesamowity ból w rannej nodze. Jakby tego było mało poczuła się słabo i zachciało jej się wymiotować. Osunęła się na ziemię boleśnie uderzając się w kolana, a potem w głowę i ramię. Natręt z niewiarygodną szybkością znalazł się przy niej.
      - Nie ma mowy, żebym puścił cię gdzieś samą. - powiedział spokojnym tonem. Podniósł ją z niewiarygodną delikatnością z ziemi. Po chwili leżała półprzytomna w jego ramionach. - Nie zachowałbym się wtedy jak dżentelmen.
      - Nie ma już na tym świecie dżentelmenów - powiedziała cicho. Czuła jak chłopak niesie ją gdzieś, ale nie miała siły żeby protestować. - Wszyscy wyginęli już dawno temu.
      - Może nie wszyscy - posłał jej uśmiech, a ona odwzajemniła go. Sama nie wiedziała dlaczego.
      Doszli do jakiegoś niewielkiego samochodu. Chłopak otworzył drzwi i posadził ją na niewygodnym siedzeniu. Zamknął je, zostawiając ją na chwilę samą. Po krótkiej chwili wrócił i usiadł z drugiej strony przed kierownicą.
      W środku czuć było zapach odświeżacza niknącego pod przysłoną intensywniejszego zapachu wody kolońskiej, oraz potu, choć w samochodzie chuć było też metaliczny zapach krwi. Przez chwilę wydawało jej się, że jest to zapach jej krwi, którą była usmarowana od góry do dołu, ale po dłuższym wdychaniu tego zapachu całkowicie to wykluczyła. Woń jej krwi była bardziej słodkawa, a ta która przeważała tutaj podobna była do woni unoszącej się w pobliżu zakładu rzeźnika. Spojrzała lekko zaniepokojona na nastolatka siedzącego po jej lewej. Oparła się łokciem o podłokietnik i położyła bolącą głowę na dłoni.
      - Nie przedstawiłeś się dżentelmenie - powiedziała po chwili.
      Popatrzył się na nią zdziwiony, ale po chwili się uśmiechnął.
      - Simon Lewis. - powiedział znów zwracając swój wzrok ku ulicy.
      - Ładne imię - stanęli na światłach. Wlepiła swój wzrok w duży billboard.
      - Dzięki -uśmiechnął się niewyraźnie. - A ty?
      Popatrzyła na niego zdziwiona.
      - Ja, co?
      - Jak masz na imię - poprawił.
      Odwróciła wzrok na wysoki, dobrze oświetlony wieżowiec.
      - Mackenzie.
      Jechali przez chwilę w ciszy. Mac ze znudzeniem oglądała wysokie budynki starając się zidentyfikować dziwny zapach. Mimo prób dalej kojarzył się jej tylko i wyłącznie z rzeźnią.
      - Właściwie to nie wiem nawet gdzie mam cię podwieźć - powiedział w końcu Simon.
      - Nie dowiesz się. Możesz tak jeździć całą noc, albo aż skończy ci się paliwo... - miała obojętny wyraz twarzy. Nie interesowało ją co teraz zrobi. - Rób co chcesz.
      Wtedy samochód przed nimi gwałtownie zahamował. Simon wcisnął równie gwałtownie hamulec. Mac krzyknęła kiedy pasy rozerwały głębokie zadrapania na jej brzuchu. Znów pociekła z nich krew, ale gdyby nie one wyleciałaby pewnie przez przednią szybę. To bolałoby bardziej.
      - Na... - nie dokończył, bo zaczął kaszleć i krztusić się. Wydawało się, że słowo to dosłownie utkwiło mu w gardle.
      Mackenzie popatrzyła się na niego przestraszona. Na Boga, to chciał powiedzieć. Nie mógł. Szybko odpięła pasy, otworzyła drzwi i wybiegła na ulicę. Dotarwszy do chodnika przewróciła się płacząc. Wiedziała, że coś musi być z nim nie tak, że musiał mieć jakiś cel. I miał. Nie wiedziała jak mogła dać się tak nabrać, była strasznie naiwna. Już nie pierwszy raz dała się zwieść chłopakowi o ładnej twarzy. Przypomniała sobie wysokiego jasnowłosego chłopaka, z którym kiedyś się spotykała. Wydał się być miły i przyjemny. Był osobą która pokazywała jej, że ma kogoś komu na niej zależy. A jaki okazał się potem? Okazał się potworem, który ją bił i prześladował, poniżał przed nią samą. Nienawidziła go, była głupia. Nadal jest.
      Zamknęła oczy z bólu, który przeszył ją całą. Po policzkach ciekły jej łzy, wywołane złymi wspomnieniami i cierpieniem.
      - Nic ci nie jest? - zapytał ktoś obok niej. - Dlaczego uciekłaś? - Podniosła wzrok i ujrzała Simon'a. Odsunęła się od niego gwałtownie opierając się o ścianę jakiegoś budynku. Podszedł do niej bliżej, patrzyła się na niego z przerażeniem. - Nic ci przecież nie zrobiłem...
      - Ale chcesz! - powiedziała głośno, drżącym głosem. - Jesteś taki jak wszyscy! Udajesz miłego tylko jeśli czegoś chcesz!
      - Nic nie chcę ci zrobić. Uspokój się... - wyciągnął rękę w jej stronę. Odsunęła się gwałtownie. Podarta kurtka i koszula odsłoniła jej ramię. Na jej oliwkowej skórze były widoczne czarne smugi. - Oh... - westchnął.
      Popatrzyła się szybko na swoje ramię i nasunęła kurtkę.
      - Możesz sobie pójść. Nie potrzebuję twojej pomocy - powiedziała starając się brzmieć stanowczo. Mimo to głos jej drżał.
      - Nawet nie wstaniesz - powiedział zakłopotany. - Na prawdę mogę ci pomóc...
      - Nie! Nie zrozumiałeś?! Zostaw mnie! - na jej twarzy widoczne było ogromne przerażenie.
      Poczuła ogromny ból w okolicach żołądka i jak coś podchodzi jej do gardła. Zakaszlała, desperacko próbując pozbyć się tego czegoś. Kącikiem jej ust spłynęła krew. Simon natychmiast znalazł się przy niej. Podniósł ją z ziemi tak jak wcześniej w parku.
      - Nie zrobiłbym ci krzywdy - powiedział trzymając ją na rękach. - Obiecuję, że jeśli będziesz tego chciała już nigdy więcej mnie nie zobaczysz. Pozwól tylko sobie pomóc.

      - Niech już ci będzie - przytuliła głowę do jego piersi i straciła przytomność

***

      Ból jaki Effy odczuwała po słowach Jace'a malał z każdą minutą płaczu, ale nadal był. Mówiła sobie, że nie był wart jej łez, ale co to dawało? Zupełnie nic. Nadał płakała wtulona twarzą w poduszkę. Wydawał się być miły, pamiętała każde jego słowo podczas spaceru po korytarzu. Każde przepełnione było zachwytem i czymś czego nie potrafiła nazwać. Wiedziała tylko, że nikt wcześniej nie mówił do niej w taki sposób. W jednej chwili to wszystko się zmieniło, stał się oziębły i niemiły. Co powiedziała nie tak, że tak podle ją potraktował? Nic, zapytała się tylko o książkę. Co w tym takiego złego? Zwykłe pytanie nic więcej.
      Oderwała głowę od poduszki. Mac nadal nie wróciła, pewnie dość zdenerwowała się na Jace'a i musiała pójść na spacer. Położyła się na plecach wzdychając. Wstała powoli  i wyszła z pokoju. Zaczęła zwiedzać Instytut. Choć widok kwiecistych ścian sprawiał, że przed jej oczami pojawiał się Jace. Szła dalej. Chciała znów poczuć się tu jak u siebie.
      Przechodziła właśnie korytarzem lewego skrzydła, kiedy ujrzała kręte schody. Postanowiła zobaczyć co się kryje na górze. Żwawym krokiem weszła po nich. Po chwili, jej oczom ukazała się wielka sala. Jej sklepienie wykonane było ze szkła, tak samo jak większość ścian. Oranżeria-nasunęło jej się od razu. Znajdowały się tam przeróżne rośliny, których nie znała. Liczne kwiaty zwinięte były w pąki, lecz i tak większość była rozwinięta i zadziwiała ją swoją barwą, oraz zapachem. Przez szklany sufit jasno świecił księżyc w pełni, nadając niesamowitego nastroju. Usiadła na metalowych schodach porośniętych po obu stronach bluszczem tak obficie, że nikt nie mógł jej zobaczyć. Nagle usłyszała kroki dochodzące z góry schodów. Popatrzyła się w miejsce skąd dochodził dźwięk.. Ujrzała szczupłą sylwetkę Jace'a.
     Nie wyglądał inaczej niż w momencie kiedy zostawiła go w bibliotece. Dalej ubrany był w delikatną białą koszulę na guziki i czarne spodnie. Na nogach miał te same wojskowe buty. Twarz też mogłaby pozostać bez zmian gdyby nie duża plama o kolorze śliwki zdobiąca jego lewy policzek. Widok siniaka nie wiadomo dlaczego dziwnie ją ucieszył. 
      - Śledzisz mnie?! - zapytała z wyrzutem. Na twarzy Jace'a pojawiło się zdumienie
      - Niby dlaczego miałbym cię śledzić? - zapytał niepewnie. - Byłem tu pierwszy.

      - Oh, przepraszam, że ukradłam ci kryjówkę - powiedziała złośliwym tonem. Patrzyła się prosto w jego bursztynowe oczy, miała nadzieję, że zobaczy w nich ból. Nie było w nich nic. - Lepiej stąd pójdę - szybkim krokiem zaczęła schodzić na dół.
      - Stój - złapał ją lekko za ramię. - Nie idź... 

      - Co? Chcesz mi jeszcze powiedzieć jaka jestem irytująca? - zapytała z wściekłości. - A może chcesz mi wytknąć jak bardzo byłaby ze mnie zła dziewczyna?

      -Nie... - uciął. W jego oczach pojawiła się skrucha. - Przepraszam...

      Elisabeth parsknęła i poszła przed siebie. Jace bez namysłu ruszył za nią. Nie myśląc wiele złapał ją za przedramię i odwrócił. Przyciągnął ją do siebie, a Elisabeth była zbyt zszokowana by protestować. Pocałował ją. Jego usta zetknęły się z jej ustami powodując przyjemny dreszcz na jej ciele. Wszystko wokół zniknęło, był tylko on i ona. Jego dłoń wciąż mocno ściskała jej przedramię, jakby bał się, że ucieknie i zostawi go. Nie miała takiego zamiaru. Odwzajemniła pocałunek. Nie wiedziała dlaczego nie miała siły i determinacji aby odepchnąć go na samym początku. Teraz całkowicie poddała się pocałunkowi.
      - Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić - powiedział kończąc pocałunek. - Nigdy.
      Effy patrzyła się na niego ze zdumieniem. Wydawało jej się, że to co przed chwilą się wydarzyło było tylko jej fantazją. Ale wcale nie było. Jace dalej stał przed nią i dalej trzymał ją za rękę, choć odrobinę rozluźnił uścisk.
      - Czy ty właśnie przed chwilą mnie pocałowałeś? - zapytała po dość długiej ciszy.
      Jace uśmiechnął się do niej. Jego uśmiech był szczery, wcześniej nie uśmiechał się tak do niej. Był pewien, że mu wybaczy. Wiedział jak źle się zachował, jak bardzo należało mu się dostać po twarzy jeszcze raz. Ale poczuł do niej coś czego nie czuł nigdy wcześniej.
      - Tak - powiedział, a uśmiech został przyćmiony przez powagę. Miał szeroko otwarte oczy, które w blasku księżyca błyszczały jak dwa bursztyny. - Ale ty też mnie pocałowałaś.
      Zamrugała parę razy. Miał rację, zrobiła to. Pocałowała Jace'a. W ogóle go nie znała, a do tego to jak ją dzisiaj potraktował...
      - Ja... Ja nie powinnam - wyjąkała. Odwróciła od niego wzrok. Odgarnął kosmyk jej włosów za ucho. Ruch jego ręki był powolny i płynny. Effy znów zwróciła wzrok na jego twarz. Przejechała wzrokiem po jego złotych włosach, bursztynowych oczach, ostrych rysach twarzy. Wyglądał tak jak wymarzony chłopak, którego wyobrażała sobie kiedy była młodsza. - Mogę mieć do ciebie jedno pytanie?
      - Jasne.
      - Powiesz co to była za książka?

***

      Mackenzie otworzyła oczy. Pierwszą rzeczą jaką zobaczyła był śnieżnobiały sufit. Nie była więc w samochodzie. Simon ją tu przywiózł? A może nie ma żadnego Simon'a i to wszystko było tylko wytworem jej wyobraźni? Czy to był sen? Wtedy zorientowała, że coś ciąży jej na ramieniu. Odwróciła głowę. Zobaczyła Simon'a, który siedział na podłodze i jedynie jego głowa oparta była o nią. Nadzieje, że spotkanie z nastoletnim wampirem było tylko snem rozwiały się jak piasek na wietrze. Jedno ją pocieszyło. Oprócz ran które zyskała w walce z tajemniczym stworem, nie zadano jej żadnych nowych. Mówił prawdę, nie zrobił jej nic złego. Zsunęła jego głowę ze swojego ramienia i powoli wstała z łóżka.
      Pokój w którym była miał jasnożółte ściany, których prawie nie było widać spod natłoku plakatów. Łóżko stało pod ścianą, a zaraz obok niego biurko na którym stał monitor od komputera. W dalszej części był wyłączony telewizor i zestaw perkusyjny stojący w kącie. Na półce z książkami widziała wiele przepasłych tomów powieści o nieznanych jej tytułach. Zrobiła krok w stronę drzwi.
      - Gdzie idziesz? - zapytał Simon. Mac odwróciła się natychmiast. - Nie znasz drogi.
      - Poradzę sobie.
      Simon wstał z podłogi i podszedł do niej. Nie szedł szybko, znalazł się przy niej dopiero po chwili. Aby spojrzeć mu w twarz musiała zadrzeć głowę do góry. Nie cierpiała tego w sobie, była wzrostu trzynastolatki. Okropne.
      - Nie pójdziesz sama. Jest dalej noc, to niebezpieczne. Tym bardziej zważając na twój stan - zrobił krótką pauzę. Coś w wyrazie jego twarzy się zmieniło. - Idę z tobą.
      - Jesteś uparty - stwierdziła.
      - Masz rację jestem - powiedział uśmiechając się. - Idziemy?
      Westchnęła. Był tak samo uparty jak ona sama, nie wygra z nim.
      - Tak - Otworzył drzwi wypuszczając ją pierwszą. Wyszła na korytarz. Był dość duży jak na zwykłe mieszkanie, jego ściany miały oliwkowozielony kolor. - Na co ci cały dom skoro mieszkasz sam?
      - Nie mówiłem, że mieszkam sam - powiedział kiedy schodzili po schodach. - Mieszkam z moją mamą i z siostrą kiedy nie jest akurat w szkole.
      - Wiedzą? - zapytała kiedy wychodzili na zewnątrz. Simon zwrócił ku niej wzrok.
      - Nie.
      Nic nie powiedziała. Szli powoli chodnikiem, który oświetlony był przez latarnie ustawione co jakiś czas. Ból w nodze był niewielki, ale znacznie utrudniał chodzenie.
      - Która godzina? - zapytała chcąc przerwać krępującą ciszę. Simon podwinął rękaw swojej bluzy odkrywając zegarek.
      - Wpół do drugiej.
      - Wpół do drugiej? Ile ja spałam?- zapytała zszokowana.
      - Około pięć godzin. - Nie zapytała o nic więcej. Znów szli w ciszy. Mackenzie kręciło się w głowie, a jej kroki były chwiejne i niepewne. Każdy następny coraz bardziej przybliżał ją do niemiłego spotkania z ziemią. Zatrzymała się gwałtownie trzymając rękę na czole. - Wszystko ok?
       - Chyba tak...
       Zachwiała się, nogi same się pod nią ugięły. Spodziewała się spotkana z twardą ziemią, ale upadła prosto w ręce Simon'a. Dlaczego ciągle ją ratował? Tak jakby nigdy nie upadła i nie poobijała się. Obchodził się ją jak z porcelaną, którą tak łatwo potłuc na maleńkie kawałeczki. Nigdy tego nie lubiła, ale w jego wykonaniu dziwnie się jej to podobało. Uśmiechnęła się do niego.
      - Właśnie widzę - też się uśmiechnął. - Zawsze wszystko jest ok, kiedy właśnie nie jest. Dziwne nie sądzisz?
      - Dziwne jest to, że wciąż mnie ratujesz przed upadkiem, a w ogóle mnie nie znasz. Nie pamiętam żeby ktoś kiedyś mnie tak trzymał - popatrzyła się na niego dużymi piwnymi oczami. Były barwy bruku na który ktoś wysypał złoty pył. - Kiedykolwiek.
      Simon prawdopodobnie by się zarumienił gdyby nie był wampirem. Postawił ją na nogi i odsunął się na odpowiednią odległość.
      - Nie powinienem... - powiedział zmieszany. - Przepraszam.
      Mackenzie skrzyżowała ręce na piersi. Spojrzała prosto w jego oczy, szybko odwrócił wzrok.
      - Nie powiedziałam, że mi się to nie podoba - powiedziała z udawanym wyrzutem.
      - Ale pewnie masz chłopaka... A mi nie podoba się perspektywa walki z jakimś kolesiem...
      Mac zaśmiała się pokazując białe jak perły zęby. Miała cichy i uroczy śmiech, który spowodował, że Simon się uśmiechnął.
      - Nie będziesz musiał z nikim walczyć - zapewniła go z uśmiechem. - Bo widzisz, ja nie mam chłopaka.
      Nie poruszył się. Otwierał usta parę razy chcąc coś powiedzieć, ale zrezygnował. Wywołał tym śmiech Mac. Złapała go pod ramię i pociągnęła za sobą.
      - Gdzie tak dokładnie idziemy? - wydukał w końcu. Wciąż patrzył się na Mac, która śmiała się pod nosem szepcząc coś sama do siebie. Zdołał wyłapać tylko "ci faceci" i coś co brzmiało jak "randka", ale sądził, że sam to sobie wymyślił. - Bo jeśli chciałaś iść do Instytutu to minęliśmy go pięć minut temu...
      - Em... Naprawdę? - popatrzyła się na niego z zakłopotaniem i zarumieniła się. - W takim razie muszę się wrócić.
      Pościła go i szybkim krokiem (takim na jaki pozwalała jej ranna noga) ruszyła przed siebie. Simon szybko ją dogonił. Nie zwróciła na niego uwagi. Szedł patrząc się na nią, przez chwilę przez myśl przemknęło mu jak pięknie rumieńce wyglądają na jej oliwkowej cerze. Odegnał ją. Ona jest Nocnym Łowcą, a do tego cię nie lubi - pomyślał i starał to sobie wmówić, ale wtedy przypominał sobie jej słowa "Nie powiedziałam, że mi się to nie podoba." i wszystko szło na marne. Wkrótce stanęli przed Instytutem.
      - No to chyba czas się pożegnać - powiedziała, o dziwo w jej głosie słychać było nutę smutku.
      - Zobaczymy się jeszcze? - natychmiastowo uszczypnął się. To było nie na miejscu - skarcił się w myślach.
      - Mam taką nadzieję - uśmiechnęła się widząc zdziwienie Simon'a. - Zrobiłeś na mnie miłe wrażenie, wampirze.
      Ruszyła w stronę bramy budynku i pomachała mu na pożegnanie. Odpowiedział jej jedynie szczerym uśmiechem. Weszła do Instytutu, a on został na chodniku sam. Zaczęło padać. Normalnie przeklinałby wszystko wokół i pędził do domu, ale teraz był tak szczęśliwy, że jedynie nasunął na głowę kaptur. Spokojny krokiem ruszył do domu. Mam taką nadzieję odbijało się echem w jego myślach. Poczuł się jakby miał motyle w brzuchu, teraz już tego nie zwalczał. Ona też go polubiła.